Hybrydyczność reality show

Niedziela, Styczeń 25th, 2015

Survivor.africa.logo

Jak pisze Godzic nowoczesne technologie operowania dały możliwość stworzenia takiego tworu jakim jest reality show. Pojęciem od jakiego wychodzi jest podglądanie czyli zdawałoby się pierwsza rzecz jaka narzuca nam się na myśl przy tym gatunku. Tutaj jednakże trzeba zauważyć pewne różnice – podglądanie jest wtedy gdy dana osoba nie wie że jest obserwowana. W przeciwnym wypadku mamy do czynienia z sceną zainscenizowaną czyli podglądaniem już nie będącą.

Hybrydyczność gatunku reality TV można zaobserwować na przykładzie programu „Survivor”. W Polsce program ten był emitowany pod nazwą „Wyspa Robinson” od 2004 roku i wytrzymał tylko jeden sezon. Co ciekawe amerykański program wyszedł od szwedzkiego „Ekspedycja Robinson” , który był jednym z pierwszych reality show. Cała formuła opiera się na odizolowaniu od świata uczestników programu i poddawanie ich różnym grupowym bądź indywidualnym wyzwaniom. Zawodnicy byli zwykle dzieleni na dwa obozy – męski oraz damski, do czasu aż szeregi obu na tyle się przerzedziły że trzeba było połączyć pozostałych w jedną dużą grupę. Gracze byli eliminowani na podstawie głosowania organizowanego w każdym odcinku. Zwycięzcą zostawał ten, który przeszedł przez wszystkie etapy i wygrał w finałowym odcinku.

Survivor.palau.logo

W samym programie możemy zauważyć elementy innych gatunków takich jak Film fabularny – uczestnicy swoimi poczynaniami kreują pewnie wydarzenia a przez to i fabułę. Muszą wykonać kolejne zadania by program mógł ruszyć do przodu.

Również zauważalne są elementy teleturnieju – uczestnicy zbierają się na wspólnej naradzie i wybierają tego, który w poszczególnych konkurencjach okazał się za słaby na czym ucierpiała cała grupa. Również postać prowadzącego który wymyśla i prezentuje uczestnikom kolejne wyzwania jest swego rodzaju nawiązaniem do teleturnieju. W jednym jak i drugim jest to postać bez którego nie można ruszyć z dalszym etapem do przodu.

Nie można również obejść się bez filmu dokumentalnego czyli bardziej obiektywnej rejestracji tego co dzieje się na planie. Bohaterowie są często pokazywani w sytuacjach osobistych bądź po prostu zwyczajnych. Mimo tego że przez cały czas mają świadomość bycia obserwowanymi można założyć że w takich sytuacjach wydają się bardziej prawdziwi niż podczas wykonywania zadań kiedy skupia się na nich cała uwaga.

Może będzie to nadinterpretacja ale jest w tym również coś z wiadomości kiedy na początku programu prowadzący opowiada nam o tym co wydarzyło się w poprzednich odcinkach(skróty) oraz zapowiada co będzie dziać się w tym. Na końcu również mamy krótkie podsumowanie i kurtuazyjnie pożegnanie się z widzami. W zasadzie można to podpiąć pod wiele programów, ale pomyślałem że tutaj również będzie adekwatne.

Widać tutaj również elementy sportowe czyli współzawodnictwo uczestników w jakichś konkurencjach. Do tego towarzyszy nam głos lektora, którego możemy porównać z komentatorem meczowym relacjonującym wydarzenie.

Stale obecna jest również ukryta kamera, która w odróżnieniu od funkcji dokumentalnej ma rejestrować wszystko i wybierać z tego najciekawsze fragmenty, które można pokazać widzom.

Survivor.guatemala.logo

Całe te zabiegi mają oczywiście nadać temu formę realizmu, sprawić by widzowie myśleli że wszystko to dzieje się nagle i spontaniczne a ekipa filmowa jest prawie niewidoczna. W rzeczywistości kwestie wypowiadane przez bohaterów i sytuacje są często(nie zawsze) prowokowane przez producentów do wzbudzenia dynamizmu i dramaturgii. Z kolei ekipa filmowa być może nie bierze czynnego udziału w życiu uczestników ale jest jak najbardziej obecna i widoczna. Mamy tu więc do czynienia z pewnym zabiegiem ściśle filmowym gdzie pokazuje nam się wyłącznie specjalnie wybrane fragmenty, które w odpowiedniej kulminacji dają obraz aprobowany przez producentów.

Podsumowując „Survivor” jako reality show łączy w sobie wiele różnych cech i gatunków, przez co trudno zaklasyfikować go w jakieś ramy. Większość programów tego typu sama narzuca sobie ramy przez co klasyfikując ten rodzaj trudno posługiwać się jakimś anachronicznym kluczem stosowanym w przypadku innych gatunków. Program w USA wciąż cieszy się popularnością a kolejne serie odbywają się w różnych ekstremalnych miejscach na świecie.

images

Porównanie 3 Talk-Show

Poniedziałek, Styczeń 12th, 2015

O talk-show powiedzieliśmy już wiele, tak więc aby nie powielać tego co jest poniżej przejdziemy od razu do konkretnej części zadania. Przyszło nam dzisiaj(chociaż powinniśmy to zrobić wcześniej) opowiedzieć o 3 różnych od siebie, ale w ogólnym założeniu opartych na tych samych fundamentach – Talk Showach.

 

  1. 20m Łukasza

20m lukasza

Postanowiliśmy wziąć to na tapet ze względu na innowacyjną formułę prowadzenia. Mamy oto kawalerkę, do której przychodzą znane osoby z życia publicznego w Polsce. Już sama formuła robienia tego w kameralnym gronie bez udziału publiczności jest dużą ingerencją w klasyczne zasady talk-show w których, publiczność odgrywała niezmiernie ważną rolę.

 

-I jest to jedna z najważniejszych rzeczy jakie odróżniają ten program od dwóch pozostałych zresztą podobnie jak od większości , bo trudno znaleźć w telewizji prawdziwe talk-showy odbywające się bez publiczności. Oczywiście można przywołać takie przykłady jak „Szkło kontaktowe” czy „Pytanie na śniadanie” które faktycznie odbywają się przez publiki, lecz czy można je sklasyfikować jako talk showy ? Naszym zdaniem nie, ale jest to temat na szerszą dyskusję, której tu nie poruszymy.

-Istotny, bo odróżniający jest również sposób prowadzenia rozmowy. Prowadzący nie sili się na jakąś specjalną kurtuazję w stronę widzów, nie zapowiada gościa a przy jego wejściu nie ma żadnego aplauzu, świateł ani muzyki. Przypomina to raczej spotkanie dwóch znajomych, którzy siedząc i popijąc herbaty rozmawiają o swoich sprawach. Natomiast w programach Ewy Drzyzgi oraz Tomasza Lisa ta otoczka wokół całej rozmowy jest czynnikiem bardzo istotnym

-Nie ma również żadnych reklam w trakcie programu, oczywiście może pojawić reklama na yt przed odtworzeniem filmu(ale to już nie jest zamysł twórcy) lecz czasami zdarza się lokowanie produktu. Nie jest to jednak bardzo uciążliwe i zazwyczaj pojawia się na końcu programu. W telewizyjnych talk-show uniknięcie reklam i lokowań produktu, jest niemożliwe, rozmowy są przerywane na reklamy.

 

 

 

 

  1. Tomasz Lis na żywo

tomasz lis

Kolejnym programem jest „Tomasz Lis na żywo” talk-show lecz o charakterze publicystycznym. Celem programu jest poznanie argumentów dwóch stron przeciwnych na jakiś palący społecznie problem.

-Wyróżnia się on z dwóch pozostałych przede wszystkim za sprawą wyżej opisanego charakteru programu, który nie stawia na życie osobiste ani otoczkę gościa ale na jego poglądy na dany temat. Czasami zdarzy się jakieś nawiązanie do zycia osobistego, ale tylko wtedy gdy ma to jakiś związek z dyskutowanym tematem.

– Widoczną różnicą jest także formalny ton rozmowy, gdyż zazwyczaj spotykają się ugrupowania o odmiennych osądach, stąd ciężko szukać tutaj żartu, rozluźnienia i dystansu. Dominuje język raczej chłodny, rzeczowy a często złośliwy i obraźliwy(bez wulgaryzmów)

-Podobnie jak w „Rozmowach w Toku” czyli confession talk rola prowadzącego jest mniej znacząca. Jego zadaniem jest tylko dbanie o to by dyskusja trzymała się wątku i rozmówcy mieli okazje wypowiedzieć swoje zdanie. Przez większość część czasu dyskusje prowadzą ze sobą goście.

-Program jest nadawny bezpośrednio na żywo, a więc nie ma tu miejsca na żadne montaże, cięcia i inne zabiegi stosowane często w tego typu programach.

 

 

3. Rozmowy w toku

rozmowy w toku

Talk-show z gatunku confession, w teorii ma być przestrzenią w której zaproszeni goście(zwykli ludzie nieznani) dzielą się swoimi problemami a dzięki rzetelnej i merytorycznej dyskusji z prezenterką i psychologiem dochodzą do jakichś konstruktywnych wniosków. Niestety kto widział jeden odcinek wie jak to wygląda w praktyce.

-„Atrakcyjność” programu opiera się na wyznaniach ludzi i ich reakcjach. Widzowie nie są przyciągani nazwiskiem gościa. Właściwie to stacja płaci ludziom, żeby przychodzili na nagrania programu co już dobitnie świadczy o jego poziomie i formule.

-Przynajmniej kilku gości, którzy pojawiają się w różnej kolejności.

-Często główna linia dialogowa opiera się na kłótni dwóch uczestników – gdzie prowadzący mimo że prowadzi rozmowę jest tylko arbitrem sporu.

 

 

Cechy wspólne wszystkich programów:

-Przede wszystkim osoba prowadzącego, który jest twarzą i marką własnego programu. Zazwyczaj nazwa wychodzi od imienia i nazwiska prowadzącego.

-W każdym odcinku pojawiają się inni goście, rozmowa jest prowadzona w czasie rzeczywistym, dlatego jest tu miejsce na spontaniczność oraz inwencje twórczą gości i prowadzącego.

-Czołówka – znak firmowy każdego programu pojawia się również i w 20m2 Łukasza.

-Cykliczność wydawania odcinków.

 

 

 

Poniedziałek, Grudzień 8th, 2014

Polskie talk show rozkręciło się tak naprawdę dopiero po 1989, nie potrzebne były już starannie dobrane pytania i reżyserowane odpowiedzi, będzie to pierwsza fala przełomowa i dla nas nudne jak flaki z olejem, programy poruszające skandaliczne, jak na ówczesne czasy tematy. Na początku lat 90 seks w szkole czy przekręty polityczne były to sprawy, na które rozmawiało w domu, ale nigdy nie poruszano ich na forum, a co dopiero w telewizji.  Mowa tu o pierwszym bulwersującym talk show społecznym „Na każdy temat” z Mariuszem Szczygłem, skandale tamtych lat już dawno przestały szokować, a struktura programu oparta tylko na rozmowie zaczęła nudzić i program ściągnięto z anteny jeszcze przed 2008.

na-kazdy-temat-3

Czego więc szukają odbiorcy w strukturze takiego programu? Skoro nie była to rozmowa z ludźmi ich pokroju, nie było to poruszanie skandalicznych tematów, to pozostał chyba tylko prowadzący. Gwiazdka, bo trudno tu mówić o prowadzących- gwiazdach, która tak naprawdę ma tylko bawić, już nawet nie słuchać. Tutaj drugi punkt przełomowy: Kuba Wojewódzki, chcieliśmy mieć program o oglądalności porównywalnej z show Lattermana. Czy się udało?  Pytanie powinnam zostawić do indywidualnej oceny. Największą oglądalność miał odcinek z udziałem Szulim i Terlikowskim, stacja zachęcała do oglądania w ten sposób:

 „Sprawdźcie, co krzyczy Szulim podczas orgazmu? Czy to prawda, że Terlikowski biczuje się i pije święconą wodę? Kto chciał „wy…ć Terlika w kosmos”?”

wojewódzki

Słowa krytyki wypowiedziane przez Piotra Najsztuba względem Kuby, pokazują również zmianę konwencji samego gatunku.

„Nie ty jesteś bohaterem tego programu. To twój gość ma powiedzieć coś, czego nigdy przedtem nie powiedział. Aby to osiągnąć, trzeba go słuchać. A ty nie umiesz słuchać.”

Nie nazwałabym tego może punktem przełomowym, ale warto chyba wspomnieć, co nie przestanie mnie chyba nigdy dziwić, o tym, że prowadzone od 2000 roku „Rozmowy w toku” nadal cieszą się popularnością. Widać jest w polskim społeczeństwie odsetek ludzi, którzy nadal chętnie słuchają zwierzeń ludzi, którzy są w jakiś sposób inny czy mają gorzej. Emitowany wczesnym popołudniem niepozorny program wzbudza jednak kontrowersje, stacja TVN została ukarana za poruszanie w talk show tematu seksu, niezwykle bulwersujące jak na dzisiejsze czasy prawda?

„KRRiT uznała, że prezentowane w audycji TVN relacje młodych kobiet o prowadzonym przez nie życiu intymnym, stanowiły „obraz współżycia seksualnego sprzeczny z moralnością i dobrem społecznym”.”

rozmowy_w_toku_9

Wspomnieć wypada też o Tok Szok, wg internautów jedynym prawdziwym polskim talk show wartym uwagi, program prowadzony przez Piotra Najsztuba i Jacka Żakowskiego nie przetrwał jednak próby czasu i zdjęto go z anteny w 1999.

Historia Talk Show w pigułce

Poniedziałek, Grudzień 1st, 2014

st-gibberish-0-intro

 

POLSKA

 

1956 „Tele-Echo” Pierwszy talk-show w Polsce. Prowadzony przez Irenę Dziedzic. Wzorowany na francuskim „Tele Paris” Rozmowy 1na1 z ludźmi kultury i sztuki. Program był w pełni reżyserowany. Dla gości przygotowywano odpowiedzi na zadawane przez prowadzącą pytania i odbywało się wiele prób.

1993 „Na każdy temat”, Polsat: Jeden z pierwszych talk-show po 89r.: Prowadzący Andrzej Woyciechowski, potem Mariusz Szczygieł (od 1995). Goście – zwykli ludzie – traktowani z szacunkiem. Obecna publiczność. Program poruszał tematy tabu – zapraszano np. prostytutki, czy drag queens. Prowadzący znajdował się poza centrum uwagi. Wystrój studia stylizowano na wtedy jeszcze nieistniejący wieżowiec Polsatu.

1994, „MdMa”, TVP1: Duet prowadzących – Wojciech Mann i Krzysztof Materna. Goście – zwykli ludzie. Obecna publiczność, w dużej części składająca się z młodieży. Prowadzący byli równie ważni, jak goście. W programie było wiele elementów humorystycznych – żarty prowadzących, skecze, parodie innych programów.

1997 „Tok-szok”, TVP2, Polsat: Duet prowadzących – Jacek Żakowski i Piotr Najsztub. Charakter publicystyczny, komentarze na tematy społeczne. Goście – uznani politycy, ludzie kultury i nauki. W studiu oprócz prowadzących znajdował się także zwierz – pies Lisek, będący często tematem rozmów i dygresji, rozluźniających poważną atmosferę programu.

1997, „Wieczór z Wampirem”/”Wieczór z Jagielskim”/”Jagielski: Na zdrowie” RTL, TVP2: Prowadzący Wojciech Jagielski. Inspirowany show Davida Lettermana (wystrój studia, obecność muzyka w studiu). Goście – celebryci wszelkich zawodów. Prowadzący zadawał osobiste pytania. Goście brali też udział w grach w trakcie trwania programu.

letterman-obama-0912

2002, „Kuba Wojewódzki”, Polsat, TVN: Prowadzący – Kuba Wojewódzki. Goście – celebryci, głównie ze świata show-biznesu. Obecność publiczności. Prowadzący z wielką charyzmą, na równi, jeśli nie ważniejszy od gości. Formuła prowokacyjnej, agresywnej, często wulgarnej rozmowy.

 

ŚWIAT (Właściwie to USA)

 

1951: Pierwszy telewizyjny talk show. Prowadzący Joe Franklin. (Wg. Wikipedii)

– Cztery okresy historii amerykańskiego talk-show wg. Bernarda Timberga:

1. 1948-1962: okres początkowego rozwoju talk show prowadzony przez ludzi wywodzących się z radia.

2. 1962-1972: sieci telewizyjne wywierają duży wpływ na formułę talk-shows, pojawiają się prowadzący-gwiazdy (Johnny Carson, Barbara Walters, Mike Wallace) .

3. 1970-1980: boom na talk shows. Zjawisko talk show war – rywalizacji o widzów między talk shows.

4. 1980-1992: Okres dominacji Oprah Winfrey i jej show.

– Pięć cykli rozwoju talk shows wg. „Television Talk”

1. 1948-1962: cykl założycielski, eksperymentowanie z formą, wyłonienie się głównych podgatunków talk shows. Początek funkcjonowania wpływowych, niezależnych prowadzących.

2. 1962-1974: sieci telewizyjne wywierają duży wpływ na formułę talk-shows, pojawiają się prowadzący-gwiazdy (Johnny Carson, Barbara Walters, Mike Wallace) .

3. 1974-1980: kontrola formuły talk shows przez niezależne konsorcja sprzedawcze. Boom na talk shows.

4. 1980-1990: zatarcie się granicy między rozrywkową, a informacyjną formułą talk shows.

5. 1990-2000: talk shows przenoszą się do innych mediów np. internetu. Powstają nowe podgatunki, mające odświeżyć formułę.

Na podstawie: Ptaszek, Wikipedia, Encyclopedia of Television, Television Talk: A history of  the TV Talk Show

Ogladajmy swiadomie!

Poniedziałek, Listopad 24th, 2014

Wtorek wieczor, nieprzypadkowa godzina – 22:30, wszyscy fani spragnieni ironii i kontrowersyjnej charyzmy Kuby Wojewodzkiego juz czekaja przed telewizorem. Start – nietypowe intro, melodia, ktora kojarza wszyscy i…Kuba – wszedzie twarze Kuby! Kto tak na prawde w tym telewizyjnym talk-show pozerajacym nam czas, jest najwazniejsza gwiazda?!

Wraz z Matylda, Tytusem i Mateuszem poddalismy opisywany przeze mnie program dotkliwej analizie opierajac sie o metode Jasona Mittella – w efekcie koncowym najwiekszy nacisk nalozylismy na to, co odbiorcy mowią o danym programie, jak go definiują, interpretują i oceniają. Mittel proponuje aby badac skontekstualizowane praktyki gatunkowe i  wyróżnia 3 podstawowe typy praktyk dyskursywnych, czyli wyjasnia nam podstawowa krytyke zalozen tekstualistycznych :

  1. definicja (co jest esencja gatunku i jakie mechanizmy ja konstytuuja)

  2. interpretacja (sytuowanie znaczen tekstowych w szerszym spolecznym kontekscie)

  3. ocena (jaki wplyw na przemiane gatunku maja przemiany spoleczno-kulturowe)

Powyższe praktyki definiują gatunek, ograniczają jego znaczenia i ustanawiają jego kulturową wartość. 

Przeprowadzilismy wiec analizę gatunkową programu ,,Kuba Wojewodzki Show”  dotykajac nawet zrodla ”formatu”.Featured image ,, Kuba Wojewodzki show” wywiera ogromny wplyw na lokalnosc, jak i na cale spoleczenstwo narodowe – jego dyskusje przeprowadzane w studio pobudzaja dyskusje w rodzinnych domach, jendak w sposob wyjatkowo rozny od debat intelektualnych takich jak ”Tomasz Lis na zywo”. Szokujaca polemika Kuby z zaproszonymi goscmi wywoluje u nas, u widzow – smiech, zdziwienie, zaszokowanie. Powoduje utworzenie wspolnego werbalnego jezyka pomiedzy stalymi widzami jego programu na antenie TVN. Tematy poruszane w programie pobudzaja do refleksji co kloci sie z typowym stereotypem, iz talk-show to program tylko i wylacznie rozrywkowy wywolujacy glownie takie uczucia jak rozbawienie. Te odczucia identyfikujemy z programem telewizyjnym typu talk-show, ktoremu towarzyszy wiele elementow charakterystycznych. Prezenter Kuba Wojewodzki przyciaga ogladalnosc odbiorcow dzieki swojej nietuzinkowej charyzmie oraz dobrze znanym, czesto zaplatanym w afery showbiznesu gosciom, ktorzy zwracaja na siebie ogromna uwage. Charakterystyczny wstep naprowadzajacy widza na to co czeka go juz za pare minut, powitanie niekonwencjonalnym zartem oraz widownia w studio smiejaca sie w dobzre okreslonych i przeznaczonych do tego momentach – to wszystko kojarzy sie nam z talk-show oraz naturalnie z programem ,,Kuba Wojewodzki Show”.

Próbujac spojrzeć na gatunkowość od najmniejszych form, po sztandarowe gatunki zgromadzilismy wiele istotnych ciekawostek. Dzieki tej metodzie badania zobaczylismy jak z wielu małych podgatunków składają się już zaszufladkowane przez nas wcześniej programy. Od czego moglo sie zaczac? Pierwsze elementy charakterystyczne dla opisywanego przez nas gatunku przejawiali juz w bardzo odleglych czasach, gdy wedrowni pielgrzymi gloszacy ewangelie poszukiwali oddanych sluchaczy,z ktorymi moga podzielic sie zebranymi wiesciami i informacjami. Czesto niewazny byl wartosciowy efekt, czyli wiara w slowa wedrowca (dzis, prezentera telewizyjnego),a po prostu oddanie sie rozmowie,lub sluchanie i przekzywanie iformacji kolejnym osobom. Wedrowni trubadurzy lub dawni podróżnicy tacy jak: Krzysztof Kolumb, Vasco da Gama, Ferdynand Magellan, Marco Polo i inni odkrywcy na pokładach swoich drewnianych statków przemierzali ocean w poszukiwaniu nowych lądów oraz…zainetersowanych, z ktorymi beda mogli podzielic sie swoja historia wywolujaca smiech lub zadziwienie. W nastepnych latach szlachta organizowala na swoim dworze lub w palacach spotkania towarzyskie podczas,ktorych omawiano nie tylko najnowsze nowinki ze swiata smietanki towarzyskiej, ale oczywiscie kazdy z uczestnikow spotkania pragnal pwoiedziec rowniez cos na swoj temat, zaznaczyc swoja pozycje w towarzystwie lub slownie ustosunkowac sie do panujacego w tamtym czasie ustroju politycznego. Spotkania integracyjne lub towarzyskie w kawiarenkach na Champs de Elysses w Paryzu, czy pikniki na trawie w rodzinnym gronie, rowniez byly oznakami interakcji miedzyludzkiej,w ktorej dowodzi lider grupy poruszajac tematy ciekawe dla kazdego,w ktorych kazdy moze wziac udzial lub pozostac na stanowisku sluchacza. Technologia medialna z kazdym rokiem rozwijala sie wiekszymi krokami stawiajac ogromna stope postepu na mijajacych latach. To co coraz szybciej zblizalo nas do obejrzenia pierwszego programu talk-show to audycje radiowe prezentujace wywiady ze slawnymi osobami lub konkretyzujac – debata Nixona z Kennedy’m na ramach teelwizji amerykanskiej. Wraz z nieublaganym rozwojem mediow powstal 1 polski talk-show w roku 1956 przy udziale prowadzacej Ireny Dziedzic o nazwie ,,Tele-Echo”. Rowniez znany nam,ale o wiele lepiej,poniewaz blizszy naszym czasom dziecinstwa i dojrzalosci byl talk-show prowadzony przez Jagielskiego,ktory pojawil sie w RTL w roku 1999 o nazwie ,,Wywiad z wampirem”. Od tego momentu dzielily nas zaledwie 3 lata, aby pierwszy raz zobaczyc Kube Wojewodzkiego jako prowadzcego swojego wszytskim dobrze znanego, autorskiego talk show.

Telewizyjny ”fromat” wygenerowala ludzka potrzeba wymiany pogladow oraz poznania innej perspektywny spojrzenia na porblem,ktory nas interesuje. Wymiana stanowisk,zadawanie pytan dotyzcacych podstawowych informacji osobie,ktora nas intryguje,byla naturalnym powodem i przyczyna do powstania takiego typu programu telewizyjnego. Jak rowniez dobrze wiemy ilość opinii o porgramie Kuby Wojewodzkiego równa się liczbie świadomych odbiorców, więc bardzo ciężko jest spełnić wszystkie oczekiwania, co utwierdza nas w przekonaniu, ze dzisiejsze produkcję muszą być wielogatunkowe, muszą spełniać oczekiwania zarówno gospodyń domowych, jak i osiedlowych zabijaków. Relacja między emitowanym  programem ,, Kuba Wojewodzki Show ” a producentem, odbiorcami i odniesieniami kulturowymi tworzy współczesny gatunek, którego nie da się określić przez jedno słowo, dzisiejsze formy wymagają szczegółowego opisu, a nie jednowyrazowego określenia. Program,ktory przeanalizowalismy budzi wiele zroznicownych, opozycyjnych wobec siebie opinii czasem w zaloznosci od wieku odbiorcy,a czasem odpowiadajcy postulujacym wartosciom przez dana osobe. W gwoli przyprowadzenia przykladowej opinii jednego z widzow,znalezlismy o to taki komenatrz na forum interentowym widzow talk-show Kuby W. : ,,U Kuby zawsze są ludzie z dwóch różnych światów.
Jedni mądrzejsi drudzy mniej. Albo dwóch mądrych z różnicą pokoleniową.
Różnorodność nie jest zła 🙂 ”. Opozycyjnie wyszukalismy rowniez negatywna wypowiedz odbiorcy ,,Nie jestem idiotą, ale poprostu wkurza mnie jak w jednym odcinku występuje młoda topmodelka Bijoch i koło niej siedzi stary dziadek i o czym mają rozmawiać? To bez sensu. Zapewniam was, że gdyby u Kuby wystąpił Mike Mizanin i koło niego Eugenie Bouchard to byłby rewelacyjny program. ” ,,Kuba Wojewodzki Show” wywoluje u ludzi wyjatkowo silne emocje,czasem jest to irytacja,czasem nawet i gniew,ale rowniez wplywa na mlodziez w tak dotkliwy sposob,ze gdyby namawial wszystkich do przeczytania ,,Dziadow” Adama Mickiewicza – Oni by to zrobili (i slusznie!), poniewaz w dzisiejszych czsach prezenterzy teelwizyjni sa ikona wyznaczajaca trendy i kierunki,w ktorych mlodzi ludzie chca podazac. Nawet jesli prezenterzy nie postuluja godnych nasladowania wartosci moralnych, wierni widzowie podazaja za nimi jak za bialym krolikiem. Ogladajmy Talk-Show swiadomie. Pozdrowienia dla widzow Kuby!

Magdalena Kijak

Mateusz Slowik

Tytus Golunski

matylda Badera.

Poniedziałek, Listopad 17th, 2014

image

image            image

Bardzo ciężko było zebrać wszystkie myśli zawarte w tekście w poprawny mind map gdzie A prowadzi do B, a z niego wynika C. Tak też powstał wyżej zaprezentowany mind blown, w którym staram się zebrać, połączyć i uporządkować tezy postawione w tekście.

Jak wygląda metoda badania gatunków wg Jasona Mittella? (kolejność punktów jest przypadkowa i nie oznacza kolejności badań)

1.  Mamy starać się zrozumieć jaki wpływ dany program ma na lokalność, jakie wywołuje emocje i właśnie te odczucia dopasowywać do tych, które wywołują dane gatunki np. śmiech- sitcom, przejęcie, poruszenie- wiadomości, programy dokumentalne, zaciekawienie- programy naukowe itd.

2.  Próbować spojrzeć na gatunkowość od najmniejszych form, po sztandarowe gatunki. To ma pozwolić zobaczyć jak z wielu małych podgatunków składają się już zaszufladkowane przez nas wcześniej programy.

3. Ważny mimo wszystko jest również kontekst historyczny i społeczny powstania danego tekstu kultury.  Zobaczymy dzięki temu jak wytwórnie wychodzą nam na przeciw i starają się dopasować produkcje do naszych oczekiwań, trzeba jednak liczyć się z tym, że ilość opinii równa się liczbie świadomych odbiorców, więc bardzo ciężko jest spełnić owe oczekiwania, co odsyła nas do punktu 2, dzisiejsze produkcję muszą być wielogatunkowe, muszą spełniać oczekiwania zarówno gospodyń domowych, jak i osiedlowych zabijaków.

4. Relacja między samym produktem, producentem, odbiorcami i odniesieniami kulturowymi ma tworzyć współczesny gatunek, którego nie da się określić przez jedno słowo, dzisiejsze formy wymagają szczegółowego opisu, a nie jednowyrazowego określenia.

„UWAGA!” Intertekstualność wg. Johna Fiske’a.

Poniedziałek, Listopad 3rd, 2014

intertextuality

Intertekstualność, czyli system powiązań i zależności zachodzący między wszystkimi tekstami kultury był źródłem badań wielu teoretyków kultury. My dzisiaj zajmiemy się teorią intertekstualności prezentowaną przez brytyjskiego kulturoznawcę i medioznawcę, Johna Fiske’a w książce z 1987 roku, pt. Television Culture. Fiske skupia się w swojej publikacji na intertekstualności w odniesieniu do jednego konkretnego medium – telewizji.

Badacz wyodrębnia dwa typy intertekstualności:

1) intertekstualność horyzontalna – jest to system skojarzeń wynikających z obcowania z konkretnym programem opierający się na bardzo zgeneralizowanym połączeniu znaczeniowym i luźnej interpretacji tego, co widziane. By wychwycić znaczenia wynikające z intertekstualności horyzontalnej nie potrzeba nic ponad oglądnięcie samego programu, oraz posiadanie ogólnej wiedzy o świecie i kulturze. Nie potrzeba za to wiedzy specjalistycznej, ani nawet obeznania z resztą odcinków programu. Skojarzenia związane z tym typem intertekstualności wynikają więc albo z osobistych przekonań i doświadczeń widza – w tym przypadku mogą one być bardzo subiektywne w zależności od wieku, statusu, czy wychowania – albo z często podświadomego odnoszenia się przez widza do norm gatunkowych/konwencji powielanych przez konkretny program – tutaj skojarzenia są bardziej zgeneralizowane i wspólne dla większości odbiorców. W związku z pojęciem konwencji/gatunku warto też zwrócić uwagę na spostrzeżenie autora dotyczące dwojakości kreacji gatunku. Fiske zauważa że gatunek jest definiowany w równej mierze przez producenta, który inicjuje powstanie konkretnej formuły i nazwanie jej, jak i przez odbiorcę, który obcując z wytworem producenta, wyraża swoją opinię (niekoniecznie bezpośrednio komentując, ale nawet odzwierciedlając swoje zdanie jako widz masowy w statystykach oglądalności), co sprawia, że producent stara się naginać i modyfikować formułę, by sprostać nowym wymaganiom odbiorcy. W wyniku tej dwojakości, nie istnieją już praktycznie programy czyste gatunkowo, tylko mieszanki składające się z wielu różnych konwencji. Zwykle jednak jakaś konwencja wyraźnie przeważa nad innymi (jest bardziej widoczna) i program jest wtedy klasyfikowany do gatunku zgodnego z tą dominującą konwencją.

2) intertekstualność wertykalna – drugi typ intertekstualności nie wiąże się ze znaczeniami związanymi bezpośrednio z konkretnym tekstem kultury, lecz jest tym wszystkim co stanowi otoczkę i wynika z odbioru, bądź poszerzenia oddziaływania produktu. Fiske podzielił teksty z których wypływa intertekstualność wertykalna na dwie grupy:

a) teksty poboczne (secondary text)

Są to teksty stworzone przez media w celu promocji lub krytyki danego programu. Niezależnie od tego, który z tych celów przyświeca autorowi tekstu pobocznego, taki tekst zawsze  zwiększa popularność programu  za pomocą zawartości dodatkowej. Media są rozumiane w tym przypadku jako ogół środków przekazu. Do tej kategorii zaliczają się więc nie tylko materiały promocyjne tworzone przez producentów, takie jak np. reklamy, oficjalne strony w internecie i dodatkowe sceny wycięte z głównego programu, ale także teksty publicystyczne na temat tego programu.

b) teksty trzecie (tertiary text)

Są to teksty stworzone przez odbiorców w wyniku obcowania z programem. Mogą to być zarówno elementy opiniotwórcze, takie jak komentarze i felietony w gazetach, czy w internecie, jak i wypowiedzi nie mające bezpośrednio na celu oceniania produktu, ale przetwarzające jego elementy i tworzenie z nich coś nowego. Często zdarza się, że teksty trzecie same stają się tekstami prymarnymi (czyli tymi do które są punktem wyjścia skojarzeń intertekstualnych) – dobrym przykładem tego zjawiska są internetowe memy.

Analiza

Na podstawie tych dwóch typów intertekstualności zanalizujemy jeden odcinek programu „Uwaga!” emitowanego od 2 września 2002 roku w komercyjnej stacji telewizyjnej TVN. Program jest obecnie emitowany od poniedziałku do piątku o godzinie 20:05 i trwa około 20 minut

.index

Intertekstualność horyzontalna

„Uwaga!” jest klasyfikowana, jako magazyn reporterów. Gatunek ten ma bardzo słabo skodyfikowaną konwencję – właściwie jedynym elementem, który musi się pojawić w każdym programie tego typu, jest kompetentny (w oczach opinii publicznej) prowadzący-reporter. Inne elementy gatunkowe są pozostawione w całości inwencji i decyzji producentów, co pozwala na dużą różnorodność programów tego typu.

„Uwaga!” rozpoczyna się od lat dynamiczną czołówką wspieraną rozpoznawalnym lejtmotywem. Ta czołówka bardzo ciekawa, ze względu na jej autonomiczny intertekstualny charakter. Przez ekran w różnych ustawieniach kamery przewijają się wielkie litery składające się na napis UWAGA. Każda litera jest ozdobiona zdjęciami przedstawiającymi różne sytuacje z życia. Mnogość zdjęć i szybkość zmiany ujęć nie pozwala na wyłapanie wszystkich motywów znajdujących się na tych fotografiach, ale nawet rozpoznając zaledwie kilka z nich widz zostaje nasączony mnogością skojarzeń. Wyłapaliśmy min. zdjęcia przedstawiające chirurgów w czasie operacji, grafitti, demonstrację, cmentarz i rozsypujący się dom. Wszystkie te zdjęcia łączy silny ładunek emocjonalny zawarty w sytuacjach przedstawionych na fotografiach, co przywodzi na myśl film sensacyjny. Dynamiczny, agresywny motyw muzyczny akompaniuje obrazowi i jeszcze mocniej podkreśla sensacyjny charakter programu.

Potem oczom widza ukazuje się prowadzący-reporter Zbigniew Łuczyński w szytym na miarę garniturze z nienaganną fryzurą, z poważną miną, nie zdolnym wydawałoby się do uśmiechu. Prezencja prowadzącego nie jest bez znaczenia – implikuje przecież jego profesjonalizm, wysokie kompetencje, oraz powagę z jaką traktuje temat programu. Ci z reporterów „Uwaga!”, którzy występują nie w studiu, a w samych reportażach powiela te cechy.

37874.jpg

Sedno programu rozpoczyna kilkudziesięciosekundowa zajawka głównego tematu tego odcinka, a nastepnie zostaje pokazany reportaż poboczny, trwający kilka minut. Zajawka ma na celu zwiększenie ciekawości widza, co ma skutkować oglądnięciem przez niego materiału pobocznego w oczekiwaniu na główny. Reportaż poboczny opisuje niepokojącą sytuację zaistniałą w jednym z Olsztyńskich klubów MMA. Problemem jest to, że klub jest prowadzony przez policjanta, a reporteży dostają informacje o nielegalnej działalności, takiej jak np. handel narkotykami, z którą związani są niektóre osoby trenujące w klubie. Reportaż zostaje nagle urwany w połowie, po czym prowadzący informuje, że jeśli widz chce wiedzieć więcej na temat poruszony w reportażu, może oglądnąć najbliższy odcinek „Superwizjera”, który będzie poświęcony temu tematowi – ta autoreklama dosłownie zmusza widza do poszukiwania intertekstualnego znaczenia programu. Tematyka reportażu pobocznego – kluby MMA – odzwierciedla zainteresowania współczesnych widzów. Teraz, kiedy w Polsce coraz popularniejsze medialnie stają się gale sztuk walki (np. KSW) i coraz więcej ludzi ma świadomość co to jest MMA, takie programy jak „Uwaga!” zaczynają powoli chwytać się za ten temat.

Po reportażu pobocznym pora na reportaż główny, zapowiedziany już na początku programu. Tematem reportażu jest coś dużo bardziej ogólnego – problem młodej uczennicy, która w wyniku depresji tnie się żyletką. Wymieńmy i zanalizujmy elementy charakterystyczne, które pojawiają się w trakcie trwania reportażu.

– Płatna ankieta SMS-owa, Pytanie: „Czy rodzice wiedzą co przeżywają ich dzieci?”

– Bardzo niepokojąca, mroczna ambientowa muzyka przez większość czasu.

– Wywiad z główną bohaterką, w ciemnym pokoju. Bohaterka jest odwrócona plecami, a jej głos jest zmieniony przez program modulujący mowę.

– Wywiad z matką bohaterki. Przyznanie się jej do zaniedbywania córki.

– Wywiady z ekspertami (np. psycholog)

– Wyreżyserowane scenki ilustrujące temat reportażu. W tym przypadku są to ujęcia POV rozgrywające sie we szkole i czarno białe, wystylizowane ujęcia na rękę ciętą żyletką, w akompaniamencie ostrych dźwięków.

– Dyskusja reporterów w zaaranżowanym na mroczne biuro studiu, w trakcie której pokazują sobie wzajemnie zamazane zdjęcia tnących się dziewczyn, znalezione w internecie.

– Komentarze narratora zarysowujące problem (samookaleczanie się dzieci)

– Niepokojące ostatnie ujęcie przedstawiające zbliżenie na żyletkę trzymaną w ręku przez główną bohaterkę.

Wszystkie te elementy tworzą w widzu nastrój niepokoju (muzyka/reżyserowane scenki/zakończenie/mroczna stylizacja wnętrz), suspensu („detektywistyczne” studio reporterów/narrator/wywiady z ekspertami) i przejmowania się losem bohaterki (wywiad z bohaterką/wywiad z matką/zakończenie/ankieta). Zbliża to program do konwencji znanych z thrillerów, albo filmów detektywistycznych. Widz może oczekiwać wyzwolenia podobnych emocji w trakcie oglądania „Uwagi!”, jak w trakcie oglądania dobrego dreszczowca, mimo trochę innej formy w jakiej te emocje zostaną podane.

Intertekstualność wertykalna

a) teksty poboczne (secondary text)

Producenci programu dbają o jego popularność na kilka sprawdzonych sposobów.

1. Odcinki cykliczne – „Uwaga!” oprócz zwykłych odcinków emituje też odcinki cykliczne. Obecnie jest to tylko jeden cykl pt. „Kulisy Sławy”, w którym przedstawiane są sylwetki polskich celebrytów i problemy z jakimi się borykają. Wcześniej były w też w „Uwadze” inne cykle, np. „Uwaga w Twojej sprawie”, albo „Czy wiesz co jesz?”

2. Program dodatkowy – „Uwaga! po Uwadze” to program, który kontynuuje i poszerza wątki zaczęte w głównym programie. Co ciekawe wykorzystywane są tutaj teksty trzecie – np. opinie widzów z facebooka – co dowodzi świadomości producentów o istnieniu intertekstualności wertykalnej.

3. Portale społecznościowe – „Uwaga!” ma swoją stronę na facebooku i twitterze. Twitter programu jest zapełniony budzącymi zaciekawienie tweetami, związanymi z tematem następnego programu. Facebook programu rozwija tą formę zajawki – np. poprzez dodawanie zdjęć z planu.

4. Strona internetowa – nagłówek „Tu się robi poważną telewizję” znów podkreśla profesjonalizm i powagę twórców programu. Podmenu zawierające elektroniczny alkomat skojarza program z praworządnością i zapobieganiem nałogom.

5. Wikipedia – ciekawostka „Uwaga” jest pierwszym programem TVN nadawanym z wirtualnego studia – znów promocja i profesjonalizm, pionierstwo.

b) teksty trzecie (tertiary text)

Dzisiaj komentarze na temat programu znajdują się głównie na oficjalnym facebooku „Uwagi!”. Opinie są podzielone, ale wydaje się, że niezależnie od tego czy są one pozytywne, czy negatywne, producenci biorą je pod uwagę. Jeśli jakiś odcinek się spodobał, to oczywistym jest kontynuowanie poruszonego w nim tematu. Jeśli natomiast się nie spodobał, to często twórcy też kontynuują ten temat, bo sprowokowanie niezadowolonych widzów też często skutkuje większą oglądalnością, bo chcą się oni wyżyć i poszydzić ze znienawidzionego programu. A słupki oglądalności rosną…

Mniej oczywiste są komentarze i sugestie niewidoczne dla wszystkich widzów, a jedynie dla osób je wygłaszających i twórców programu. Mówimy tutaj o możliwości zaproponowania tematu następnego reportażu, co można zrobić np. za pomocą oficjalnej strony internetowej programu wchodząc w podmenu kontakt i wypełniając formularz zgłoszeniowy.

 

 

 

 

 

 

 

 

3 strumienie telewizyjne

Poniedziałek, Październik 27th, 2014

Prezentujemy analizę 3 strumieni telewizyjnych stacji TVN( TVN oraz TVN 24)

Analiza strumienia:

tvn24

Poranek 27.10.2014 TVN 24 „Informacje, pogoda, sport”

10 30 – 11:00

Serwis informacyjny:

Analiza dalekiego zasięgu:

10 30 – 10 50 – informacje
10 50 – 10 51 – sponsorzy
10 51 – 10 52 – prognoza pogody
10 52 – 10 55 – reklamy
10 55 – 10 58 – tvn biznes swiat
10 58 – 11 00 – reklamy

Analiza średniego zasięgu:

TVN 24 szata graficzna:

W lewym dolnym rogu zapowiedź kolejnych programów dzisiaj
-Na środku największą czcionką nagłówek
-Pod spodem link do strony internetowej
-Na samym dole przewijające się w kółko informacje o których mowa była lub będzie w programie
-Po lewej stronie godzina pod logiem programu

10 30 – 10 33 – Informacja o wypadku pod Warszawą, pokazanie miejsca tragedii oraz krótki zarys zdarzeń
10 33 – 10 35 – Rozbiórka kamienicy w Katowicach w której zginął dziennikarz tvn24
10 35 – 10 36 – abw zatrzymało handlarzy bronią
10 36 – 10 37 – urzędnicy zabrali matce chorej raka prawo do opieki nad synem
10 37 – 10 40 – wybory na Ukrainie
10 40 – 10 41 – konferencja Ewy Kopacz
10 41 – 10 42 – starcie rolników z ministrem rolnictwa( słowne)
10 43 – 10 44 – wiec dwóch Jarosławów w Krakowie( Kaczyńskiego i Gowina)
10 45 – 10 47 – ponownie relacja spotkania z Ewą Kopacz
10 47 – 10 48 – informacja, że prezydent zrobił sobie selfie z paroma ludźmi
10 48 – 10 49 – „walka o wieś” ponowne nawiązanie do sytuacji rolników
10 49 – 10 50 – Lawa zagraża Hawajom
10 50 – 10 51 – blok reklamowy sponsorski ( Volvo i Truphone)
10 51 – 10 52 – ekspresowa prognoza pogody
10 52 – 10 55 – reklamy
– ponownie volvo i truphone
-eurobank z Adamczykiem
-samsung
-Creali agricole
-freshmarket
-nissan
-axa
-tantum verde
-opel
-usp zdrowie
-ponownie sponsor volvo i truphone
10 55 – 10 58 – informacja o tym co będzie nadawne w tvn 24 biznes i świat
10 58 – 11 00 – kolejny blok reklamowy
-sponsorzy volvo i truphone
-eurobank
-leroy merlin
-lotos
Analiza strumienia wieczornego: 23.10.2014 TVN 24 „Fakty po faktach”

20 25 – 20 55

Analiza dalekiego zasięgu:

20 25 – 20 26 – czołówka
20 26 – 20 33 – relacja Kamila Durczoka
20 33 – 20 37 – rozmowa z gośćmi
20 37 – 20 42 – relacja szefa straży pożarnej
20 42 – 20 54 – ponowna rozmowa z gośćmi
20 54 – 20 55 – blok reklamowy

Analiza średniego zasięgu:

20 25 – czołówka, przedstawienie redaktora, krótki zarys sytuacji w sprawie zawalenia się kamienicy w Katowicach
20 26 – przedstawienie gości programu – rzecznika straży pożarnej oraz lekarza pogotowia
20 26 – 20 33 – relacja redaktora naczelnego Kamila Durczoka z miejsca wypadku, Split screen – po jednej stronie twarz reportera po drugiej obraz na żywo z miejsca wypadku. Nostalgiczny charakter relacji, gdyż zaginiony był reporterem tvn24
W tle na pasku informacje:
-poszukiwania dziecka dziennikarzy
-liczba rannych
-poszukiwanie dziennikarzy
20 33 – 20 37 – rozmowa z gośćmi, zarys sytuacji. W tle przewijają się informacje wcześniej powiedziane, od czasu do czasu Split screen.
20 37 – 20 42 – rozmowa z strażakiem prowadzącym akcję ratunkową, ocena szans na przeżycie rodziny , ogólna ocena sytuacji.
20 42 – 20 54 – dłuższa rozmowa z gośćmi, obszerna(jak na czas antenowy) znów analiza przyczyn wybuchu oraz możliwość przetrwania pod gruzami nieodnalezionych ludzi.
20 54 – 55 – blok reklamowy
-sponsorzy volvo i truphone
-millenium bank
-knorr
-desperados
-nivea
-nissan

Koniec analizy

Analiza strumienia weekendowego 26.10.2014 „Fakty” TVN

tvn 3

19:00 – 19:30

Analiza dalekiego zasięgu:
19:00 – czołówka
19:01 – 19 04 – relacja z Kijowa
19 04 – 19 05 – zapowiedź tematów programu
19 05 – 19 08 – wybory samorządowe w Polsce
19 08 – 19 11 – informacje o matce bez zasiłku z niepełnosprawnym synem
19 11 – 19 14 – otwarcie muzeum żydowskiego
19 14 – 19 15 – amerykańskie wojska w Afganistanie
19 15 – 19 18 – podatek od Internetu na Węgrzech
19 18 – 19 19 – laureatka nagrody im. Wisławy Szymborskiej
19 19 – 19 23 – informacja o sukcesie polskich medyków
19 24 – koniec programu, zapowiedź tvn 24
19 24 – 19 28 – blok reklamowy(brak reklam ze względu na problemy technicze z telewizorem)
19 28 – 19 30 – sport

tvn24 1

Analiza średniego zasięgu:
19 01 – 19 04 – relacja z Kijowa, ewidentne poparcia dla ugrupowań proeuropejskich, pokazywanie ich jako ofiar konfliktu oraz obywateli o tym samym nastawieniu
19 04 – 19 05 – szybka zapowiedź kolejnych tematów
19 05 – 19 08 – przedstawienie kandydatów do wyborów samorządowych, procedur wyborczych oraz ewentualnych szans poszczególnych polityków
19 08 – 19 11 – przedstawienie sytuacji matki, która po zachorowaniu na raka straciła pieniądze dzięki którym mogła opiekować się chorym synem. Wszystko utrzymane w tonacji wzbudzenia litości odbiorcy, mało konkretnych faktów.
19 11 – 19 14 – informacja o otwarciu muzeum żydowskiego, fragment rozmowy z dyrektorem oraz żydem mieszkającym w Polsce.
19 14 – 19 15 – amerykańskie wojska w Afganistanie, subiektywna relacja pokazująca uśmiechniętych amerykańskich żołnierzy oraz polityków z Afganistaniu wspierających wojska USA.
19 15 – 19 18 – pomysł premiera Węgier o wprowadzeniu podatku do Internetu, krótki zarys sytuacji, rozmowa z Węgrem mieszkającym w Polsce oraz fragmenty z strajku na ulicy.
19 18 – 19 19 – prezentacja nagrody im. Wisławy Szymborskiej dla jej przyjaciółki.
19 19 – 19 23 – informacja o sukcesie polskich lekarzy, którym udało się postawic na nogi pacjenta z uszkodzonym rdzeniem kręgowym, przypomnienie sukcesów innych polskich lekarzy oraz fragment w którym znany angielski lekarz wyraża swój podziw dla pracy polskich medyków.
19 24 – koniec programu, zaproszenie do tvn24 na fakty po faktach
19 24 – 19 28 – blok reklamowy
19 30 – sport
Koniec analizy porannego strumienia

Porównując wszystkie trzy strumienie widać wyraźne że w zależności od pory dnia, grono odbiorców jest inne. Są jednak elementy, które po prostu się nie zmieniają. Zawsze trafi się reklama banku, samochodu, leku lub innych rzeczy z podstawowych dziedzin życia. Oczywiście ze względu na porę dnia nacisk na daną grupę odbiorców jest mniejszy bądź większy lecz zawsze jest obecny. Snucie refleksji na temat strumienia telewizji powinno być opisywane z perspektywy obywatela, czy wręcz aktywnego uczestnika życia społecznego ponieważ w innym wypadku ciąg reklam, który do nas dotrze nie wywoła zamierzonego efektu. Zapamiętamy być może logo firm lecz idee produktu nie dotrą do nas.
Obszerniejszą analizę zaprezentujemy podczas zajęć

Strumień telewizyjny jako zjawisko rządzące telewizją.

Poniedziałek, Październik 20th, 2014

,,W rzeczywistości mas nie ma; są tylko sposoby patrzenia na ludzi jak na masy (…) w celu ich eksploatacji politycznej lub kulturalnej.” 

Raymond Williams, angielski badacz kultury, której krytyce poświęcił całe swoje życie. Był oddanym swoim pasjom naukowcem oraz twórcą dzieła „Television. Technology and its cultural form”. Zaciekawieni i głodni wiedzy, poddaliśmy analizie jeden z rozdziałów wspomnianej wyżej książki pt. „Programming. Distribution and flow”, w którym już we wstępie Williams chłodno i jasno uznaje iż pojęcie program, MUSI zostać poddane analizie. Tak również zrobiliśmy.

Raymond Williams wyróżnił w telewizji tradycyjnej, codziennej dwanaście rodzai programów telewizyjnych. My dziś moglibyśmy podać dziesięciokrotnie większą liczbę. Według Williamsa należą do nich: wiadomości, sprawy publiczne, programy edukacyjne, programy artystyczne, programy dla dzieci, teatr telewizji i seriale, filmy, rozrywka, programy religijne, programy dotyczące problemów wewnętrznych,reklamy,dokumenty i sport. Dodatkowo wyróżnia dwa typy sposobu nadawania audycji – statystyczną dystrybucję oraz mobilny strumień. Statystyczna dystrybucja polega na zestawianiu określonych czasowo jednostek, które następują po sobie kolejno – można je zapisać w postaci programu telewizyjnego. Kiedyś luki i przerwy były wyraźne pomiędzy kolejnymi programami – informowano o nich poprzez  charakterystyczny dźwięk lub napisy zaznaczające koniec lub początek jednostki. Wraz z ubiegiem czasu przerwy te przeznaczono na reklamy, a te z czasem znacząco się rozrosły. Z czasem codzienne nagrania telewizyjne nie przypominały już zestawu określonych jednostek, a raczej zaplanowany strumień . w którym ”jedna sekwencja – zestaw programów – jest przekształcany przez połączenie jej z kolejną inną sekwencję, a całość przechodzi płynnie. ” Zaczęto dodawać coraz więcej takich sekwencji np. zapowiedzi następnych programów. Większość z nas ma trudności z wyłączeniem telewizora – nawet jeśli włączyliśmy konkretny program, to po jego zakończeniu mamy ochotę jeszcze zostawić telewizor włączony. To znak, że strumień nas wciągnął. Większość dzisiejszych programów jest tworzona z myślą o strumieniu – mają porwać uwagę widza, powtarzając regularnie i często obietnice niezwykłych rzeczy, które nas czekają, jeśli tylko pozostaniemy przy odbiorniku. Strumień jest  zjawiskiem rządzącym telewizją. Aby potwierdzić założoną tezę postanowiliśmy przyjrzeć się wieczornej ramówce stacji TVP 1 i wykorzystać metodę analizy strumienia telewizyjnego podobną do zaproponowaną przez Raymonda Williamsa.

Przez równe 30 minut obserwowaliśmy strumień telewizyjny w piątkowy wieczór, o godzinie, w której statystycznie najwięcej polaków w kraju ogląda telewizję – o godzinie 20:30. Analiza Williamsa zawiera analizę najdalszego,średniego i bliskiego dystansu, jednak my nie mogliśmy skupić się dokładnie na każdej z nich ponieważ potrzebowalibyśmy do nich więcej czasu oglądania niż 30 minut (aby nasze wyniki jak najprawdziwiej oddały słuszność naszej tezy). Skupiliśmy się na analizie najdalszego dystansu – służy do opisania profilu stacji, rozkładu tematyki materiałów oraz stosunków czasowych.

20.10.2014, godzina 17:00 – 17:30, TVP 1

Telexpress 15 minut

Pogoda 10 minut

Teleturniej muzyczny – Jaka to melodia? (trailer) 5 minut

17:30 Serial ,, Klan”

Strumień telewizyjny programu 1, składa się z wielu trailerów zapowiadających zbliżający się (następny) program,a więc obiecują nam co może nas czekać jeśli zostaniemy przy tym samym kanale. Pomiędzy każdym z podanych wyżej programów znajdował się klip trwający około 30 sekund,promujący reporterów,dziennikarzy lub prowadzących programy w TVP1. Podczas tych 30 minut reklamy nie pojawiły się wcale. 

Strumień telewizyjny jest świetnie sprawdzającą się metodą manipulacji odbiorców przed telewizorami w XXI wieku. Rzadko kiedy włączenie telewizora kończy się na obejrzeniu jednego programu,a następnie na wyłączeniu odbiornika. Zazwyczaj nasz ulubiony kanał telewizyjny włączony jest przez cały dzień choćby po to aby zapobiec ciszy panującej w zamkniętym pomieszczeniu – młodzi oglądają programy artystyczne – z muzyką i sztuką, dorośli chętniej oglądają wiadomości na programach informacyjnych o problemach społecznych, ludzie starsi – programy o tematyce religijnej. Jednak różnice pomiędzy nami (odbiorcami) w tym na kogo bardziej wpływa strumień telewizyjny-są minimalne.